LIER/SITTARD – Slechts één keer per jaar speelt Sam een World Cup net over de grens. Vier keer per jaar tref je hem in eigen land bij een Grand Prix. Toevallig waren de toernooien in Lier (België) en Sittard (Zuid-Limburg) allebei in september. Dus stapten we in de auto en reden in een week tijd in totaal duizend kilometer om Sam een hart onder de riem te steken. Of het heeft geholpen? Lees hier onze belevenissen.
De eerste rit is woensdag 2 september naar het Belgische Lier, een voorstad van Antwerpen. In het Liers Cultureel Centrum staat de eerste World Cup van het seizoen 2026-2027 op het programma. Georganiseerd door de familie Ceulemans; kinderen en kleinkinderen van de legendarische Raymond, Mister 100.
In de prachtige grote zaal van het complex staan acht biljarttafels die vanaf de grote tribune, met plaats voor zeker 300 toeschouwers, goed te zien zijn. Helemaal uitverkocht is het zeker niet, maar de tribune zit alle dagen behoorlijk vol met biljartliefhebbers uit de hele wereld.
In de lobby staan borden met fotocollages van de oude Raymond. Mister 100 bij het biljart, met de koning, met zijn zoons. Je kunt niet om hem heen, want hij dribbelt bovendien voortdurend in levenden lijve rond tussen de ‘oude meesters’. Altijd in het bijzijn van zijn vrouw die geen millimeter van zijn zijde wijkt.
Prekwalificatie
Sam moet na een wat mindere periode in het afgelopen jaar, beginnen in de prekwalificatieronde (PQ) waarin hij landgenoot Huub Wilkowski en de Europees Jeugdkampioen 2025, de Spanjaard Marcos Morales treft.
In de partij tegen Wilkowski neemt Sam al snel een grote voorsprong. Bij een stand van 35-19 is de winst binnen, maar de Brabander kan de stand in de nabeurt een draaglijker aanzien geven dankzij een serie van 9 (35-28).
De 20-jarige Morales biedt Sam meer tegenstand. In het begin van de partij gaat de wedstrijd gelijk op, maar vlak voor de break neemt Sam door een serie van 9 afstand. Na de pauze komt Morales echter goed terug en neemt brutaal een 29-33 voorsprong. Met een serie van 6 maakt Sam aan de illusies van de Spanjaard een einde, waardoor hij zich plaatst voor de kwalificatieronde.
Choi en Cha
Na een nachtje in hotel De Baseliek in Edechem keren we de volgende terug in Lier, waar Sam het gaat opnemen tegen de Koreanen Choi en Cha. De stoïcijns kijkende Aziaten behalen tegen elkaar een hoog moyenne in een partij die uiteindelijk door Cha met 40-39 wordt gewonnen. Met als gevolg dat Sam zijn beide partijen moet winnen om door te gaan naar het hoofdtoernooi.
Het zit hem niet mee, want Choi heeft in zijn partij tegen Sam andere plannen. De Koreaan begint met een serie van 12 waardoor hij halverwege de partij na 7 beurten een 13-22 voorsprong heeft. Sam start na de pauze voortvarend en maakt met 2, 7 en 3 de achterstand in drie beurten goed.
In zijn opmars wordt Sam echter afgeleid, omdat het licht boven de tafel naast hem plotseling uitvalt. Echt uit zijn concentratie wordt hij gehaald, als het publiek begint te juichen wanneer het licht weer aanspringt. Choi profiteert van deze (kennelijk) oud-Belgische traditie en maakt de partij af in 31-40.
Ruime cijfers
In de vierde partij maakt Sam alleen nog kans op de volgende ronde als hij Cha met ruime cijfers klopt. In die wetenschap start Sam met een serie van 7 en leidt hij halverwege met 19-13. Als hij vervolgens uitloopt naar 26-16 komt het hoofdtoernooi heel dichtbij.
De Koreaan wordt nerveus en stoot zijn speelbal zelfs over de rand van de tafel. Hij houdt zijn gezicht in de plooi en legt de bal voorzichtig terug op het biljart. Het komt daarna toch nog goed met Cha, die de partij weliswaar met 40-36 verliest, maar op moyenne – ten koste van Sam – als beste tweede doorgaat naar het hoofdtoernooi.
De terugreis van Lier naar Schermerhorn is net zo ver als de rit van Schermerhorn naar Sittard een week later. Daar staat in De Biljartacademie, een fraai centrum met vier grote tafels en wanden opgesierd met prachtige foto’s, de derde Grand Prix op het programma. Voor het publiek is er echter weinig plaats. Vanaf de paar aanwezige stoeltjes zijn de tafels slecht zichtbaar.
Gastvrijheid
De Limburgse gastvrijheid maakt echter een hoop goed. De eigenaar van het biljartcentrum Marc Janssen en zijn medewerkers zorgen voor een gezellige sfeer en een goede catering. Dat is nodig ook, want zowel vrijdag als zaterdag duurt het programma zo’n elf uur en dat is een hele lange zit. Maar het is het uiteindelijk waard.
In het hoofdtoernooi treft Sam Sander Jonen (40-27), routinier Frans van Schaik, die het Sam in Oosterhout nog bijzonder moeilijk had gemaakt maar nu met 40-22 verliest, en Martijn Egbers die het Sam ook niet heel moeilijk kan maken (40-30).
Na een nachtje in een kamer in het Fletcher-hotel, onder de tribune van het stadion van Fortuna Sittard, waar een dag later de Ajax-supporters mogen plaatsnemen, keren we zaterdag vroeg terug in de Biljartacademie. Daar zijn de mannen die donderdag hun hoofdtoernooi hadden afgewerkt ook gearriveerd, zodat de complete nationale top acte de presènce geeft.
Serie van 15
Joey de Kok is de eerste die de ontketende Sam ontmoet. Als Sam voor de pauze een serie van 15 maakt weet De Kok dat hij kansloos is. De 40-20 eindstand is wat dat betreft veelzeggend. Ook Jeffrey Jorissen moet het onderspit delven. Even wordt Sam afgeleid als de scheidsrechter van dienst onwel wordt, maar uiteindelijk sleept hij er een 40-36 zege uit.
De halve finale tegen Raimond Burgman heeft altijd een speciale betekenis voor Sam. De laatste twee jaar is hij regelmatig te sterk voor zijn leermeester, maar toch heeft hij ontzag voor de Heemstedenaar. Ook dit keer is Sam te sterk. Na een 40-29 zege stoomt hij door naar de finale. Zijn tweede in twee achtereenvolgende Grand Prix’.
Tegenstander is Brabander Jean van Erp. De nationaal kampioen van 2026 speelt een sterk toernooi, heeft series van 18 en 17 achter zijn naam staan en een winstpartij tegen Nederlandse beste driebander Dick Jaspers. Maar in de finale geeft Sam hem geen enkele kans. Na een 23-4 tussenstand wordt het uiteindelijk 40-24.
Domper
De prijsuitreiking van het toernooi is een anticlimax. Voor de winnaar zijn er geen bloemen, er is geen beker of medaille en de organisator heeft slechts een paar lovende woorden voor Sam. Er is zelfs geen lid van het sectiebestuur Driebanden aanwezig om de winnaar van de Grand Prix te feliciteren.
Toch rijden we met een goed gevoel van Sittard terug naar huis. Onderweg stromen de eerste reacties op de overwinning op onze telefoons binnen. Veel respect voor Sam, die door zijn zege zijn eerste positie op de ranglijst verstevigt. Daardoor gaat hij in januari 2027 als een van de favorieten naar de Masters. Maar eerst speelt Sam de laatste Grand Prix in december in Doetinchem.
Onze conclusie: Het was een mooie trip met een happy end.
